هر روز این شهر لعنتی

لحظه های خاطراتی است

که از نو مرور می شوند

چون ورق زدن کاغذ های کهنه ی نمایشنامه ای

که حقیقت سیاه چند سال است

و نه زاده خیال روشن نویسنده ای مرحوم

خطوط آن ورق کهنه ها تصویر می شوند

روی صحنه نمایش

و من و تو در نقشمان

ظاهر می شویم

و هر گاه در یکی از پرده ها

از تو می پرسم

که چگونه از یاد بردی

به همان راحتی که گفتی

"من تو را از یاد برده ام"

صحنه این داستان پوچ تاریک می شود

و پرده ها پایین می افتند!

آناهید