را

در نگاه دلتنگش

نمی خواندم

و ذهن  کوچک من هنوز

او را خوشبخت می پنداشت

دستکم

از خوشی ظاهری اش

شادمان می ماندم

آناهید

یک تبعیدی

در جزیره ی

آفتاب گم

بی فروغ  ماه

سرگردان

و حیران

پشت ابر ها

را با دقت می نگرد

همه جا سرک می کشد

تا ردی از مفقودی  پیدا کند

دهانش تلخ

خسته پا و

دلش بیمار است

بدبخت

درد بی درمان عشق

گرفته است

آناهید