نقابی به رخسار کشیده ، آواز عشق می خواندی

شعر شیفتگی را تو چه شیوا می سرودی

شهزاد عاشقان بودی در رویای کودکانه ام

طوطی صفتی که روبند شاهین به رخ زده بودی

آناهید

 برایم از  خاطراتت گفتی ، صدایت شفاف بود ، واژه ها را به روانی جویبار به زبان جاری می کردی.

 نگاهت  آرام بود ، برایم از آرزوهایت گفتی.  پرواز را برایم ترسیم کردی ، از آسمان گفتی ، از آبی ترین آبی آسمان.

باد به آرامی  وزیدن گرفت ، به پنجره نزدیک شدی. موهایت در باد به رقص آمد ، نگاهت را به آسمان دوختی و به آرامی زمزمه کردی "دیگر دلم برای آسمان تنگ نمی شود..."

دستانم را فشردی و به گرمی نگاهم کردی،

 آرامتر از قبل زمزمه کردی " لطافت لبخندت مرا به آرزویم می رساند "

گفتم" آرام چشمانت مرا به آرزویم می رساند".