دوست داشتم تا آخرین لحظه چشم از تو بر نگیرم و سیر تماشایت کنم.

چه آرزوهای زیبایی که حقیقت نیافت و چه تصورات شیرینی که همه شان از تو بود ٬ با تو ٬ و به شکوهمندی تمامی لحظه های در کنار تو بودن.

افسوس ابر تیره ٬ نیلگون آسمان بلند پروازیم را پوشاند و دیگر هیچ مرغکی بال ترحم حتی در آن نگشود.

چه بی وفاست دنیا و من چه کودکانه باور داشتم باروری کاشته ی آغازین خود را !

و چه ناباورانه  زود پر کشید از دلم مرغک عشق و چه  بی مروت روزگار که سایه ی سیه فام تنهایی را بر من افکند.

افسوس برای همه آنچه که از تو و با تو در دل پروراندم ٬ افسوس برای همه آنچه ساختم و پرداختم و آخر سر همه را باختم.