امنیتی که در تلاقی نگاه هامان جان می گیرد و در تداوم آن بارور می شود و سکوت روح آن را جلا می بخشد. 

سکوتی که تمامی فاصله ها را از میان من و تو بر می دارد، سکوتی که ما را به باور می رساند ، باوری که محتاجش هستیم ، باوری به قدرت ایمان.

باور این که صادقانه ترین احساسات  لحظه ای که سکوت در میان ما جان می گیرد به رقص می آیند و ما را به مهمانی پروانه های عاشق می برند، پروانه هایی از جنس بلور.

 احساساتی که در عمق چشمان بهاری ات خواندنیست.