Lightly

You got away

and 

I understood

“I  lost you”

Really late

 .

disappeared

,In a halo of mist

I forgot

If I ever have loved

while

I waited so long

For you to return

.

But yet I knew

The fact of losing you

.

.

.

I see you sometimes today

And read you

Very rare

.

But the memories of those days

Still remain

In my tired head

.

hopeless thoughts come

in to my mind

a hurting sound

says

it is very late

(Ana) 

اهسته دور شدی

از من

و جه دیر فهمیدم

که  تو را گم کرده ام

 .

در مه

ناپدید شدی

و من

به بازگشتت منتظر شدم

 .

آنقدر که بادم رفت

هیچ گاه دوستت داشته ام

 .

.

.

امروز می بینمت گه گاه

می خوانمت دیر به دیر

اما

در ذهن خسته ام مانده است

خاطرات آن روز ها

.

افکار ناامید  می آیند

و

صدای آزاردهنده ای

می گوید

که خیلی دیر است

هر شب

خواب آشفته می بینم ،

گرگی در پی تو

 من در پی این گرگ

می دویم هر دو

 .

چه حرصی دارد

این وحشی

تا تورا

به چنگ آرد

 .

و تو چون مردابی

آرام و بی خبر،

در خواب

.

 .

این چه از خود بی خبریست

که تو را در خود بلعیده

 .

این چه خواب بی ثمریست

که شب هایم را

این چنین آشفته

 .

.

.

گرگی از پی تو

من از پی این گرگ

می دویم هر دو

. 

دست من بدامانت

خدایا به من رحم کن

این کابوس پریشان را

از خواب من دور کن

.

یا که

این مرداب را

از مستی خوابش

 اندکی هوشیار کن

 .

.

.

آناهید

آویخته از آغوشم

طفل دلتنگی من

.

.

کودک بهانه جو

هر دم گریه را

سر می دهد از نو

می فشارد دستانش

گلوی بغض آلوده ام را

هر لحظه از نو

از نو

.

.

طفل من

 تو همه شیرینی خاطره ام

تو همه راز مستی این دل بهانه گیرم

.

می نوازم سر و رویت را

بوسه می زنم بر گونه های خیس تو

.

.

.

آن لحظه ای که او

تو را در آغوش من نهاد

می دانست یا نه؟

.

.

که دمی برای اوست

عمری از من آویخته ای تو

آناهید

را

در نگاه دلتنگش

نمی خواندم

و ذهن  کوچک من هنوز

او را خوشبخت می پنداشت

دستکم

از خوشی ظاهری اش

شادمان می ماندم

آناهید

یک تبعیدی

در جزیره ی

آفتاب گم

بی فروغ  ماه

سرگردان

و حیران

پشت ابر ها

را با دقت می نگرد

همه جا سرک می کشد

تا ردی از مفقودی  پیدا کند

دهانش تلخ

خسته پا و

دلش بیمار است

بدبخت

درد بی درمان عشق

گرفته است

آناهید

هر روز این شهر لعنتی

لحظه های خاطراتی است

که از نو مرور می شوند

چون ورق زدن کاغذ های کهنه ی نمایشنامه ای

که حقیقت سیاه چند سال است

و نه زاده خیال روشن نویسنده ای مرحوم

خطوط آن ورق کهنه ها تصویر می شوند

روی صحنه نمایش

و من و تو در نقشمان

ظاهر می شویم

و هر گاه در یکی از پرده ها

از تو می پرسم

که چگونه از یاد بردی

به همان راحتی که گفتی

"من تو را از یاد برده ام"

صحنه این داستان پوچ تاریک می شود

و پرده ها پایین می افتند!

آناهید

 گفتی که دیگر باز نمی گردی

اما من هنوز باورم نشده!

پشت شیشه مغازه ها می ایستم و

تو را در پیراهن های راه راه که دوست داشتی

مجسم می کنم

.

.

.

 این یعنی منتظرم!

خسته شدم بسکه حرفهایم را برایت تفسیر کردم

و تو هیچ کدام را نفهمیدی

آناهید

این روزها

عشق های آبکی

مد شده است!

عاشق می شوند و

از یاد می برند

دل می بندند و

مثل طوطی

دوستت دارم را

برای این و آن

 تکرار می کنند

.

.

.

این روزها

دل های هرزه را

خوب می خرند

آناهید

 نمی دانم چه شد

سهمی را که از تو داشتم

شاید،

امانت داده باشم

به بیگانه ای

.

یادم نیست

شاید هم

در همهمه خیابانی

گمش کرده باشم.

.

.

شاید هم

نمی دانم

یادم نیست

چه شد

گیج شده ام،سرم سنگین است

.

.

آناهید

گل می دهد

دل ناباورم،

باز دوباره

ترس پاییز

موج می گیرد

می میرد شوقم

مبادا

که این فصل سرد

پرپر کند

گل لطیف دل نازکم را

آناهید